szkło

  Szkło - Według standardu ASTM-162 (1983 r.) - szkło zdefiniowane jest jako nieorganiczny materiał, który został schłodzony do stanu stałego bez krystalizacji.

W literaturze można spotkać wiele mniej lub bardziej poprawnych definicji szkła czy też jak wolą niektórzy stanu szklistego. Najbardziej popularne jest prawdopodobnie definiowanie tego stanu w oparciu o budowę wewnętrzną, mianowicie, że nie posiada ona uporządkowania dalekiego zasięgu. Sposób rozmieszczenia podstawowych elementów sieci przestrzennej szkła przypomina rozmieszczenie molekuł w cieczy lub nawet gazie, przy czym nie posiadają one możliwości przemieszczania się lub też możliwość ich ruchu jest ekstremalnie mała z powodu bardzo dużej lepkości. Z punktu widzenia termodynamiki szkło jest materiałem nietrwałym - stan energetyczny sieci amorficznej jest wyższy od jej jego krystalicznego odpowiednika. Z tego względu każde szkło wykazuje dążność do krystalizacji, jednak nie dochodzi do niej nawet po bardzo długim okresie czasu z powodu lepkości- jej wartość w warunkach normalnych jest taka sama jak dla krystalicznych ciał stałych. Wiele szkieł nie skrystalizuje nigdy - nawet w skali czasu wszechświata.
Twierdzenie, że szkło jest cieczą lub przechłodzoną cieczą jest nieprawdziwe. Ze względu na właściwości reologiczne jest to ciało stałe. Ponadto określenie ciecz przechłodzona jest zdefiniowane i oznacza ono tylko tyle, że dana substancja poniżej temperatury krystalizacji znajduje się w stanie ciekłym ze wszystkimi tego konsekwencjami tj. nadal jest płynna - jej molekuły mogą się między sobą przemieszczać - innymi słowy jej lepkość jest nadal mała. W przypadku szkła tak klasycznego - z więźbą krzemionkową - jak zeszklonych metali - mamy do czynienia z substancją, która poza wszelką wątpliwością jest w stanie stałym. Znane jest wiele materiałów krystalicznych, które ""płyną"" o wiele bardziej intensywnie niż szkła i nie odbiera im się miana ciał stałych.